Koreaanse voedingsetiketten: portie en verpakkingsinhoud uit elkaar houden

Twee vergelijkbare producten zijn lastig te vergelijken als het ene etiket de hele verpakking beschrijft en het andere waarden per 100 g geeft. Een lager caloriegetal kan simpelweg bij een kleinere hoeveelheid horen.

Houd drie hoeveelheden uit elkaar

De totale verpakkingsinhoud is het gewicht of volume van het voedsel in de verpakking. De referentiehoeveelheid op het etiket is de hoeveelheid waarop de voedingswaarden slaan, bijvoorbeeld de hele verpakking, één stuk, 100 g of 100 mL. De werkelijk gegeten hoeveelheid is wat je die keer eet.

Zijn die drie gelijk, dan is het eenvoudig. Bevat de verpakking 50 g, gelden de waarden voor alle 50 g en eet je alles op, dan passen de vermelde waarden bij wat je at. Bevat een verpakking 200 g met waarden per 100 g en eet je alles op, dan verdubbel je elke waarde.

Een gepubliceerde uitleg van de Koreaanse MFDS laat zien dat de etiketeenheid kan afhangen van verpakking en hoeveelheid. Die uitleg berust op regels uit 2023. Ze verduidelijkt waarom je de vermelde hoeveelheid moet controleren, maar bevestigt niet dat een etiket aan de huidige wet voldoet. MFDS: uitleg over etiketeenheden

Een etiketportie is geen persoonlijk portieadvies

Koreaanse etiketteringsnormen gebruiken een referentiehoeveelheid op basis van wat mensen gewoonlijk per eetmoment eten om te bepalen hoe voedingsinformatie wordt weergegeven. Dat betekent niet dat je precies die hoeveelheid moet eten, ongeacht je leeftijd, lichaamsbouw, activiteit of gezondheid.

Veelvoorkomend misverstand: Bij ‘één portie’ denk je misschien dat de hele verpakking bedoeld is om in één keer op te eten. Sommige verpakkingen bevatten meerdere kleine eenheden of zijn voor meerdere eetmomenten bedoeld. Controleer daarom ook de totale inhoud en het aantal stuks.

Omrekenen naar wat je hebt gegeten

Je hebt maar één formule nodig:

Gebruik dezelfde eenheden voor de gegeten hoeveelheid en de referentiehoeveelheid. De getallen hieronder zijn verzonnen voorbeelden, geen resultaten van voedselonderzoek. Omrekenen geeft een schatting, geen garantie van de exacte voedingsstoffen in wat je at.

Bij een verpakking van 300 g met waarden per 100 g geeft 150 g eten de vermenigvuldigingsfactor 150 ÷ 100 = 1,5. Deel door de etiketbasis, niet door de totale 300 g in de verpakking.

Voorbeeld 1: 60 g eten bij een etiket per 100 g

Vermeldt het etiket 300 mg natrium per 100 g, bereken dan 300 × 60 ÷ 100. De schatting op basis van het etiket is voor 60 g dus 180 mg.

Voorbeeld 2: de helft van de hele verpakking eten

Vermeldt het etiket 480 kcal voor de hele verpakking en eet je precies de helft, dan is dat 240 kcal. Schatte je de helft op het oog, besef dan dat de uitkomst ook een schatting is.

Voorbeeld 3: twee losse stuks eten

Gelden de voedingswaarden voor één stuk, vermenigvuldig dan elke waarde met twee als je twee stuks eet. Verdubbel niet alleen calorieën, maar ook natrium, verzadigd vet en de overige vermelde voedingsstoffen.

Kijk extra goed bij poeders die je met water of melk mengt, uitgelekte conserven en mengsels met ongelijk verdeelde ingrediënten. Beschrijft het etiket het product zoals verkocht of zoals bereid, en telt vocht mee? Alleen rekenen met gewicht kan dan een onnauwkeurig beeld geven. Vraag het de fabrikant als de basis onduidelijk is.

Twee producten eerlijk vergelijken

1. Reken beide producten om naar dezelfde basis. Per 100 g of naar wat je werkelijk verwacht te eten is vaak handig.
2. Kies welke voedingsstoffen je wilt vergelijken in plaats van alleen naar calorieën te kijken.
3. Maak onderscheid tussen stoffen die je mogelijk wilt beperken, zoals natrium of suikers (당류), en stoffen die helpen bij je maaltijdplanning, zoals eiwit of vezels.
4. Lees ook de ingrediëntenlijst en allergeneninformatie. Alleen de voedingswaardetabel bepaalt niet of het product bij je past.

Is het ene product per 30 g en het andere per 40 g geëtiketteerd, leg de cijfers dan niet zonder omrekening naast elkaar. Omrekenen naar 100 g of naar de geplande portie van 35 g maakt het verschil duidelijker.

Wat betekent het percentage van de dagelijkse referentiewaarde?

Het laat zien hoeveel een aangegeven portie bijdraagt aan een algemene dagelijkse referentiehoeveelheid. Het berekent niet jouw exacte persoonlijke behoefte. Bekijk het samen met de rest van de maaltijd en wat je gedurende de dag eet. Moet je vanwege een aandoening je inname aanpassen, baseer een behandelplan dan niet alleen op algemene uitleg over etiketten.

Een etiketcheck van tien seconden in de winkel

Lees in deze volgorde: totale verpakkingsinhoud → referentiehoeveelheid → hoeveelheid die je verwacht te eten → voedingsstof die je wilt vergelijken. Je hoeft niet veel getallen te onthouden. Controleren of beide etiketten dezelfde hoeveelheid beschrijven voorkomt dat je ongelijke cijfers vergelijkt.

Een voedingsetiket maakt eten niet simpelweg ‘goed’ of ‘slecht’. Het helpt je zien hoe het product bij de rest van je voeding past. Kijk voor een realistischer beeld ook naar de andere onderdelen van de maaltijd, zoals uitgelegd in Een evenwichtige maaltijd samenstellen voor doordeweeks.